-Bolesne, bo to mnie rodzice się wyżekli? Bo to mnie zostawili pod drzwiami obcej dla mnie osoby? Tak? To jest dla CIEBIE bolesne?
-N-nie. Alex...
-Dobra mamo. Ja teraz idę do Justin'a. Akurat je kolację.- powiedziałam stanowczo. Podeszłam do Justin'a. Jadł płatki.
-Justin. Muszę ci coś pokazać. - powiedziałam do Justina, otwierając pamiętnik mamy. On chwycił go w ręce i zaczął czytać.
-Coo? -powiedział uśmiechając się. -Dobry żart. Na prawdę masz bujną wyobraźnię. -powiedział cicho się śmiejąc.
-Przestań! Dla mnie to poważna sprawa! Przyszłam do ciebie, bo masz takie samo prawo jak ja wiedzieć o tym, a poza tym myślałam, że mnie pocieszysz, a ty zacząłeś się wyśmiewać. Weź się wypchaj! -zaczęłam naskakiwać na Justin'a dodając wiele łez. Na prawdę mi było smutno, bo nikt mnie nie chce pocieszyć. Alice straciłam, Justin mi nie wierzy, a mama...
-Na następny raz postaraj się wymyślić coś w co uwierzę, coś ciekawszego! - krzyczał uśmiechając się.
Pobiegłam do swojego pokoju. Położyłam się na łóżku i przytuliłam poduszkę. Co chwilę pociągałam nosem. Nikt mnie nie pocieszy. Zostałam z tym wszystkim sama. Zaczęłam płakać jeszcze mocniej. Po chwili usłyszałam skrzypienie drzwi i lekkie trzeszczenie podłogi. Obróciłam się. To był Justin.
Justin PoV
Zrozumiałem, że to poważna sprawa, że ona tego nie wymyśliła i że na prawdę jest jej z tym ciężko.
Wszedłem do jej pokoju. Leżała wtulona w swoją poduszkę. Gdy tylko mnie usłyszała, obróciła się w moją stronę. Była cała zapłakana, a oczy miała jeszcze mokre od łez. Po twarzy spływała jej jedna mała kropla. Ona na prawdę to przeżywa. Jeszcze nigdy nie widziałem dziewczyny w takim stanie. Spojrzała na mnie smutnym i pogrążonym w rozpaczy wzrokiem. Kosmyki włosów zasłaniały jej twarz. Wyglądała tak cholernie smutno, że miałem tylko ochotę podejść do niej i zwyczajnie ją przytulić. I nie puszczać dopóki się nie uśmiechnie. Dopóki nie zrozumie, że ma mnie i że jej w tym wszystkim pomogę.
Podszedłem do łóżka. Delikatnie usiadłem, jak najbliżej Alex. Mimo to jeszcze bardziej się do niej przybliżyłem. Rozłożyłem ręce i zmierzałem do przytulenia jej. Jednak ona zaczęła mnie odpychać.
-Wypchaj się Justin! Nie chcę cię znać! Chcę zostać sama. -powiedziała przybliżając się do swojej nocnej szafki. Otworzyła ją i sięgnęła po żyletkę.
-Nie! Alex, nie pozwolę! -powiedziałem łapiąc ją za rękę.
-Nie! Nie chcę żyć! Nikogo nie mam! Gdy problemy mnie przytłaczają wszyscy się ode mnie odwracają, nie rozumiesz?! Ty tak samo... -powiedziała spuszczając głowę. -Coś ci się nagle odwidziało?! -powiedziała znowu powracając do swoich czynów.
-Zrozumiałem, że to dla ciebie ciężkie, że mnie nie okłamujesz, że nie wymyślasz i że to dla ciebie poważne! Chcę ci pomóc. Chcę abyśmy przeszli przez to razem. -mówiłem próbując zabrać jej żyletkę.
-Justin. Skoro ja tego nie mogę zrobić sobie, to zrobię to tobie! -powiedziała przybliżając żyletkę do mojej ręki. Kilkoma ruchami przecięła moją skórę. Jeżeli ma jej ulżyć to mogę się w ten sposób poświęcić. Gdy tylko przybliżyła się do mnie i wyjęła żyletkę z mojej ręki, przytuliłem ją. Ona zapłakana, odwzajemniła mój ruch. W tamtej chwili już nie czułem bólu rozciętej skóry. Czułem radość, która z każdą spędzoną z nią sekundą rosła. Czułem, że nareszcie się uspokoi i zrozumie, że jestem tu dla niej, by jej po prostu pomóc. Bo wierzę, że przejdziemy przez to, razem.
-----------------------------------------------------------
Dzisiaj nieco smutny i krótki rozdział. Ale wiadomo, że musi być smutny skoro pojawiają się problemy :) Mam nadzieję, że i tak rozdział się podoba. Skoro tak trudno zostawić po sobie komentarz, to chociaż proszę o głosowanie w mojej krótkiej ankiecie :)
Wbijać na aska @Juzekk
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz